Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2007/13505 K.2007/14844

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.12.2006 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.07.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_K A R A R_

Davacı 5092 parsel numaralı taşınmazının bir kısmına, 5590 numaralı taşınmaz sahibi davalılar ... ile bu taşınmazın mutasarrıfı bulunan ...’ın taş duvar yapmak suretiyle ayrıca davalıların kullanımındaki 5590 parselin güney-doğu yönünde bulunan kamulaştırma ile açılan karayoluna davalıların duvar örerek, müdahale ettiklerini belirterek, davalıların taşınmazına ve karayoluna müdahalesinin men’i ile taş duvarların kal’ini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlar, Mahkemece davacının davasının kabulü ile 12.03.2007 tarihli bilirkişi krokisinde “a” harfi ile gösterilen yola tecavüzlü 106,83 m2’lik kısım ile 5092 parsele tecavüzlü bulunan “b” harfi ile gösterilen 6 m2’lik kısma davalıların yaptıkları müdahalenin men’i ve taş duvarların kal’ine karar verilmiştir. Hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalıların mülkiyet ve zilyetliklerinde bulunan taşınmazlarının kuzey-doğu sınırında yaptıkları taş duvarın, bilirkişi raporunda “b” harfi ile gösterilen davacıya ait 5092 parselin 6 m2’lik bölümüne tecavüz edecek şekilde yapıldığı sabit görüldüğünden hükmün bu istem hakkındaki bölümü usul ve yasaya uygun olmakla davalıların bu bölüme ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalılar taşınmazının güney-doğu bölümünde “a” harfi ile gösterilen taşınmaz parçasının Burdur-... karayolunun bir parçasını oluşturduğu açıktır. Karayolları Genel Müdürlüğü ayrı bir tüzel kişilik olup kendi denetimi ve mülkiyeti altında bulunan yolların korunması adı geçen kuruluşa ait olmakla, davacıya ait 5092 parsele herhangi bir şekilde giriş-çıkış için zaruri bir nitelik taşımayan bu yer hakkında davacının dava açmakta hukuki yararı da bulunmadığından, karayoluna yapılan tecavüz hakkında ki davanın reddi yerine bu isteminde hüküm altına alınmış olması doğru görülmemiştir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.