Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2007/7495 K.2007/8459

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.1.2003 gününde verilen dilekçe ile taşınmazların davacıya ait olduğunun tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 7.2.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, öncesi mera olan ve kadastro çalışması sırasında Hazine adına tescil edilen 59 parsel sayılı taşınmazın davalı Belediyeye devredildiğini, ifraz sonrası imar çalışması ile üçüncü kişilere devredilen taşınmazlardan davalı ... elinde bulunan 53 ada 7,10,11 ve 54 ada 15 parsel sayılı taşınmazların Hazine’ye ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davaya hakem sıfatıyla bakılarak, davanın reddine karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Davanın açıldığı 24.01.2003 tarihi itibariyle, tarafların sıfatına göre dava, 3533 sayılı yasanın 4.maddesi gereğince hakem sıfatıyla görülüp karara bağlanacak işlerden iken, yasanın 4. maddesinde davanın açılmasından sonra 03.07.2003 tarihinde yapılan değişiklik ile “taşınmazın aynına yönelik davalar” hakemin bakacağı uyuşmazlık niteliğinden çıkarıldığından, davaya değerine göre ilgili hukuk mahkemesinin bakması gerekir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilecek yerde davaya bakılarak işin esası hakkında hüküm kurulması yasaya aykırı görüldüğünden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bundan ayrı, davada, dava konusu taşınmazların paydaşı olan gerçek kişiler de dahili davalı olarak yer almışlardır. 3533 sayılı yasaya göre Hakem’in bakabileceği davalar yasada yazılı kamu kurumları arasındaki uyuşmazlıklardır.

Hakem, kamu kurumları ile birlikte gerçek kişilerin veya özel hukuk tüzel kişilerinin dahil olduğu davalarda davayı görmeye yetkili ve görevli bulunmamaktadır. Bu tür uyuşmazlıklar genel mahkemelerin görev alanındadır. Bu nedenle de Mahkeme’nin işin esasına çözüme yönelik karar vermesi doğru değildir.

Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.