Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2009/6807 K.2009/7487

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.06.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar 210 ve 224 parsel numaralı taşınmazlarının genel yola bağlantısının bulunmadığını belirterek, davalılara ait 205 ve 207 parsel numaralı taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemişlerdir.

Yargılama sırasında 204 parsel numaralı taşınmaz maliki ...’da davaya dahil edilmiştir.

Mahkemece; 207 ve 204 parseller yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü dahili davalı 204 parsel maliki ... vekili temyiz etmiştir.

Geçit hakkı tesis edilirken TMK’nun 747/2 maddesi gereğince geçitten yararlanacak taşınmaz ile geçit yükümü altına sokulacak taşınmazların önceki mülkiyet ve yol durumlarının da nazara alınmasını öngörmüştür. Bundan ayrı aynı madde gereği geçit yeri için geçitten en az zarar görecek komşu taşınmazının seçilmesi de yasanın gözettiği diğer bir kuraldır.

Somut olaya gelince; 07.09.2007 tarihli keşif sırasında dinlenilen tanık beyanına göre, davalı 205 parsel maliki tarafından davadan sonra taşınmazının kuzey kısmındaki geçit tesisi istenilen ve önceden fiili olarak yol olarak kullanılan kısım üzerine sıvasız, pencere ve kapısız bir dam yapıldığı

anlaşılmıştır. Hükmen oluşturulan geçit, davalı 205 parsel maliki ...’un davadan sonraki kötü niyeti ile geçit davasını atıl bırakmak için yapılan basit dam yapısından ötürü seçilmiş olup, bu davalının kötüniyetli davranışının hükmen korunması yasaya uygun düşmemiştir. Geçit tesisi için en uygun seçenek 14.09.2007 tarihli bilirkişi raporunda 1. seçenek olarak gösterilen 205 ve 207 parsel numaralı taşınmazlardan geçen kısımdır. Açıklanan nedenlerle bu hususların gözardı edilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.