Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2014/2153 K.2014/5751

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 01.06.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_K A R A R_

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, öncelikle davanın zamanaşımına uğradığını, ayrıca bedelin de ödenmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, zamanaşımı süresinin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kaynağını Borçlar Kanunu'nun 22. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 29.) maddesinden alan taşınmaz satış vaadi sözleşmeleri, Borçlar Kanunu'nun 213. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 237.) maddesi ile Türk Medeni Kanunu'nun 706. ve Noterlik Kanunu'nun 89. maddesi hükümleri uyarınca noter önünde re’sen düzenlenmesi gereken, bir başka anlatımla geçerliliği resmi şekil şartına bağlı kılınan, tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türüdür. Vaat alacaklısı, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile mülkiyet devir borcu yüklenen satıcıdan edim yerine getirilmediğinde Türk Medeni Kanunu'nun 716. maddesi uyarınca açacağı tapu iptali ve tescil davasında borcun hükmen yerine getirilmesini isteyebilir.

Taşınmaz mal satış vaadi sözleşmesinden doğan davalar için özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediğinden Borçlar Kanunu'nun 125. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 146.) maddesi hükmü gereğince on yıllık zamanaşımı süresi uygulanır ve bu süre sözleşmenin ifa olanağının doğması ile işlemeye başlar. Ancak satışı vaat edilen taşınmaz, sözleşme ile veya fiilen satış vaadini kabul eden kişiye yani vaat alacaklısına teslim edilmiş ise on yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra açılan davalarda zamanaşımı savunması Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde yer alan “dürüst davranma kuralı” ile bağdaşmayacağından dinlenmez.

Somut olayda, davacıların dayandığı 29.04.1991 tarihli satış vaadi sözleşmesinde, taşınmazın alıcıya terk ve teslim edildiği belirtilmiştir.

Mahkemece, resmi şekilde düzenlenen senetlerin aksinin ancak yine aynı nitelikte bir belge ile kanıtlanabileceği gözetilerek işin esasına girilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bir kısım tanıkların teslime ilişkin beyanlarına itibar edilerek zamanaşımı süresinin geçtiğinden bahisle davanın reddi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.