KÜNYE
14. Hukuk Dairesi 2015/1050 E., 2015/2259 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2015
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.01.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, ortaklığın ifraz suretiyle giderilmesine dair verilen 14.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
KARAR
Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.
Davacı vekili, 409 parsel sayılı taşınmazda aynen taksim, mümkün olmadığı takdirde satış suretiyle ortaklığının giderilmesini istemiştir.
Davalı vekili ifrazın gelir getirici özelliğe zarar vermemesi ve davacının kullandığı bölümünde kalan ağaçların bedellerinin ödenmesi halinde ifrazın mümkün olacağı şeklinde karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece, 409 parsel sayılı taşınmazda aynen taksim suretiyle ortaklığının giderilmesine ve davacının kullandığı kısmında kalan ağaçların bedeli olan 6.420,00 TL'nin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine karar verilmiştir.
Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.
1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-492 Sayılı Harçlar Kanunu ve eki Tarifenin karar ve ilam harcına ilişkin hükmü uyarınca karar tarihi itibariyle gayrimenkulün taksimi suretiyle ortaklığının giderilmesine dair hükümlerde taksim edilen gayrimenkulün değeri üzerinden alınacak harcın “binde 4,55” olması gerekirken bu hususun hüküm fıkrasında belirtilmemiş olması doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, E. 2015/1050, K. 2015/2259, 2 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama