Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/4496 K.2017/6784

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.09.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 10 parsel sayılı taşınmazı lehine davalının malik bulunduğu 9 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının geçit istediği taşınmazının yola cephesi olduğunu bu nedenle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut olayda; dosya içerisindeki paftanın incelenmesinde 10 parsel sayılı taşınmazın yola cephesi bulunduğu, 04.10.2014 tarihli bilirkişi raporunda da dava konusu 10 parsel sayılı taşınmazdan çift taraflı patika yolundan yararlanarak ana yola çıkıldığının belirlendiği anlaşılmakla mahkemece davacı taşınmazının geçit ihtiyacı bulunmadığı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.