Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2017/294 K.2017/3709

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.07.2014 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi verilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, muris...ın 17.03.1990 tarihinde vefat ettiğini, murisin eşi olan davacı ...'ın...2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1990/456-400 E.K. sayılı mirasçılık belgesinde intifa hakkını tercih ettiğini, ancak şimdi intifa hakkından feragat edip mülkiyet hakkını istediğini belirterek murise ait mirasçılık belgesinin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüyle ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1990/456-400 E.K. sayılı mirasçılık belgesinin iptaline, intifa hakkının mülkiyet hakkına dönüştürülmesine, mirasçıların ve miras paylarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 517. maddesi hükmünde mirasın ölümle açılacağı, 439. maddesi hükmünde birinci derecede mirasçıların ölenin çocukları olduğu, çocukların eşit payla mirasçı oldukları, 444. maddesinin 04.11.1990 gün ve 3678 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki hükmünde ölenin ana, baba veya bunların füruu ile birlikte mirasçı olan karı veya kocanın mirasın dörtte birinin mülkiyeti ile beraber yarısının intifa hakkı alacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, muris ...'ın yukarıda açıklanan hükümlerin yürürlükte olduğu 17.03.1990 tarihinde evli ve çocuksuz olarak öldüğü, geriye mirasçı olarak eşi ..., kardeşi... ve kendisinden önce ölen kardeşi...ın çocuklarının kaldığı yürürlükte olan kanun hükmüne göre davacı ...'nın miras payı, 1/4 mülkiyete ilaveten 1/2 intifa hakkı olup seçimlik bir miras hakkının bulunmadığıanlaşılmaktadır. Mahkemece, mirasın açıldığı tarihte yürürlükte olan 743 sayılı Kanunu Medeninin 444. maddesi hükmü gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulmasına karar verilmiştir.