Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2018/5050 K.2019/6682

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 01/07/2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/06/2017 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Selahattin Yılmaz tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_ KARAR _

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, 97 parsel, 105 ada 1 parsel, 143 ada 10 parsel, 118 ada 21 ve 150 ada 9 parsel sayılı taşınmazlarda ortaklığının giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ..., ... ve ..., aynen taksime karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerinde Dairemizin 15.11.2016 tarih ve 2015/5690 Esas ve 2015/9448 Karar sayılı ilamı ile "...’ın davaya dahil edilmediğinden taraf teşkilinin tam olarak sağlanması için hükmün bozulmasına" karar verilmiştir. Bozma ilamına uyularak yapılan yapılan yargılama sonucunda ... davaya dahil edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

1)Dava konusu 97 parsel, 143 ada 10 parsel ve 150 ada 9 parsel sayılı taşınmazlar yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre mahkeme kararı ve dayanılan gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2)118 ada 21 parsel sayılı taşınmaz yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

6100 sayılı HMK'nın 297/2. maddesinde hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerekli olduğu açıklanmıştır.

Somut olaya gelince;

Mahkemece paydaşlığın giderilmesine karar verilen taşınmazlardan birinin 118 ada 21 No'lu parsel olduğu gözetilmeden 181 ada 21 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının giderilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

3)105 ada 1 parsel sayılı taşınmaz yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir.

Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur.

Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının satış yoluyla giderilmesinde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de taraflardan ...’ın keşif esnasında ve duruşmada taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlar hakkında muhdesat iddiasında bulunması ve hükme esas bilirkişi raporunda 105 ada 1 parsel üzerinde 15 yaşlarında kayısı ağaçlarının bulunduğunu belirtilmesi karşısında yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davalının muhdesat iddiası hakkında araştırma ve inceleme yapılarak muhdesat yönünden bir karar verilmesi gerekirken muhdesat iddiası dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.