Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/14819 K.2012/39417

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehin etmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın ihracatçısı ...A.Ş olan, nakliyesi sözleşmeyle ... limited Şirketi tarafından üstlenilen akaryakıtın, yurtdışına götürülmek üzere sanık tarafından araca yüklenildiği, yükleme sırasındaki ilk tartıma göre ağırlığın 39.480 kg geldiği, ... gümrük kapısında yapılan ikince kontrolde, ağırlığın 39.060 kg olarak 420 kg eksik geldiği, araçta dolum yerinde var olmayan, stepne ve su dolu bidonu bulunduğu, yapılan incelemede, araçta akıntı veya sızıntı bulunamadığı, böylece sanığın, dolum tespit tutanağı ve tartım tutanakları kapsamında, teslim aldığı yükü tam ve eksiksiz olarak ilgili yere teslim etmediği olayda, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

1-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1.maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,