Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/17125 K.2012/43029

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Hükümde, 5237 sayılı TCK‘nu 157/1 maddesine göre üst sınırdan verilecek hükmün aleyhe bulunması nedeniyle, 765 sayılı TCK’nun 503/1 maddesiyle yapılan uygulamanın lehe olduğu belirtilerek yapılan uygulamaya göre mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde 765 Sayılı TCK.nun 81. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Somut olayda; Sanığın, kendisini ... olarak tanıtıp adaklık hayvan alacağından bahsederek ve bu şekilde davranak hile ve sanialarla katılanın duygularını istismar ederek kendisine güven duyulmasını sağlayarak katılandan üç adet kuzu aldığı kısa bir süre sonrasında ise önceki alışverişin güveni ile tanık ...'ı aldatarak bir adet koçu alıp kayıplara karıştığı bu suretle atılı dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir,