Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/17745 K.2012/45240

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Müştekinin asker arkadaşı olan sanığı ziyaret ettiği, sanığın,kendi telefonunun kötü olduğunu söyleyerek müştekinin telefonunu istediği, müştekinin de birkaç günlüğüne olmak üzere telefonu sanığa verdiği, aradan uzun bir süre geçmesine rağmen telefonun iade edilmediği olayda güveni kötüye kullanmak suçunun işlendiğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesine göre, adlî para cezasının beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere gün para cezası olarak belirlenmesi gerektiği; ayrıca hapis cezasıyla birlikte adli para cezasının öngörüldüğü ve bu para cezasının da ne kadar olduğunun yasada belirtilmediği hallerde, para cezasının alt sınırının, hapis cezasının alt sınırından az olmayacak şekilde tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde adli para cezasına hükmedilerek sanığa eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış ve bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.