Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/19209 K.2013/3374

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, isteğe bağlı sigorta işlemlerini takibi ve primlerin yatırılması hususunda katılan ile 08/10/2003 tarihinde anlaştıkları, katılanın 2005 yılının 10. ayına kadar pirim ödemeleri için değişik zamanlarda verdiği paraları kuruma yatırmadığı olayda güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğu yönündeki mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 4 gün adli para cezasının, 5237 sayılı TCK’nın 52.maddesi uyarınca 20 TL üzerinden para cezasına çevrilmesi sırasında sonuç adli para cezasının 80 TL yerine 100 TL olarak yazılması,