Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/20140 K.2013/4488

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kurulan hükümde temel ceza maddesi olarak TCK'nın 155/1.maddesi yerine, TCK'nın 257/2.maddesinin yazılmış olması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılanın sahibi olduğu motosikleti satmaya karar verdiği sanık ile satış konusunda anlaştıkları, sanığın, motosikleti ustaya göstermek bahanesiyle katılandan istediği, katılanın da, sanığa güvenerek anahtarı verdiği ancak bir daha sanığın motosikleti katılana teslim etmediği, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, paraya çevrilmesi sırasında uygulanan TCK 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nun 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,