KÜNYE
(Kapatılan)15. Ceza Dairesi 2011/20350 E., 2013/4819 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mart 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davası sonunda verilen beraat hükmüne yönelik yapılan incelemede;
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.
Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Sanığın, kardeşi ...'a ait ... plaka sayılı aracı satışa çıkaran katılanı arayarak kendisini ... ...'ta görevli elektrik teknisyeni olarak tanıttığı, kendisinde ... marka bir araç olduğunu belirterek takas konusunda katılanla anlaştığı, katılanın, kardeşi ile birlikte kendilerine ait aracın devrini Karşıyaka 3. Noterliğinde sanığın getirdiği ... ... isimli şahıs üzerine yaptıkları, daha sonra sanığın tekrar katılanı arayarak takas olarak verdiği ... marka araca 15.000 TL'ye müşteri bulduğunu söylediği, katılanı çağırdığı araçla birlikte ...'a götürdüğü, sanığın aracı alarak sözde para almaya gittiği ancak geri gelmemesi şeklinde gerçekleşen ve sübut bulan eylemi “dolandırıcılık” suçunu oluşturduğu halde mahkumiyetine hükmolunması gerekirken yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2011/20350, K. 2013/4819, 14 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama