KÜNYE
(Kapatılan)15. Ceza Dairesi 2011/20452 E., 2013/5000 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Mart 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Katılan sigorta şirketinin Kayseri Acenteliğini yapan sanığın, üretim yetersizliği nedeniyle acentelik sözleşmesi feshedilip, çıkarılan hesap özetine göre katılan şirkete ödemesi gereken 44.708,00 TL borcunu kendisine gönderilen ihtarnameye rağmen ödemeyerek müsnet suçu işlediği iddiası ile yapılan yargılamada, sanığın ev hanımı olup, işlerin eşi ... tarafından yürütüldüğünü, kendisinin bu işlerden anlamadığını söylemesi,
... 'nın amcası olup tanık olarak dinlenen ...'nın beyanında, işleri yeğeni ... tarafından yürütülen sigorta acentesinin muhasebe işlerini 1 yıl kadar kendisinin yaptığını, iş yerinin sanık adına kayıtlı görünse de kendisinin sanığı iş yerinde hiç görmediğini söylemesi, acenteden araçlarına sigorta yaptıran tanıklar ... ve ...'un beyanlarında acente sahibi olarak ... 'yı tanıyıp bildiklerini, poliçeyi ... 'nın düzenlediğini söylemeleri karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;
sanığın eşi ... 'nın beyanına başvurulup, işyerinin fiilen kim tarafından işletildiğinin kolluk ve gerekirse bilirkişi vasıtasıyla tespitinin ardından toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2011/20452, K. 2013/5000, 19 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama