Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/25572 K.2013/8933

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; emlakçılık yapan sanıkların, evlerini kiraladıkları mağdur ...'a kira bedelini aldıkları halde teslim etmedikleri böylelikle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunmayan sanıkların, hüküm tarihinden önce mağdurun zararını giderdiklerine dair ek temyiz dilekçeleriyle 23.02.2009 tarihli dekont sunmaları karşısında; 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi gereğince, "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" karar verilip verilmeyeceğinin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen "etkin pişmanlık" hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,