KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/12545 E., 2014/5261 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Nitelikli güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Suçtan elde edilen menfaatin fazlalığı, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında TCK'nın 61. maddesi uyarınca cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Türkiye'de taşınmaz edinmek isteyen İngiltere vatandaşı katılan ... ile ..., ..., ...'nin, mimar-tanık ...'e ... Noterliği'nden verdikleri 27.12.2004 tarih ve ... yevmiye nolu vekatname ile hareket edilerek, giyim mağazası-kafeteryalar işletmeciliğinden dolayı ..
Vergi Dairesi mükellefi olan ve fakat fiilen emlak komisyonculuğu da yaptığı söylenen sanığın, gerçekte 14.01.2005 ve 17.01.2005 tarihlerindeki tapu işlemleri ile şikayetçiler adına mâlik olduğu ... parsel numarasındaki 821m²lik taşınmazın tamamını (zaman içerisinde banka havaleleri ile gönderilen paraları aldıktan sonra) ...
Noterliğinde 01.02.2005 tarihinde düzenlenen "Satış Vaadi Sözleşmesi" ile onlara devretmeyi kabul ettiği halde, aktin tapuya şerh edilmemesinden de yararlanarak 13.06.2005 tarihinde üçüncü kişi ...'a satması, onun da 16.08.2005 tarihinde ...'a satması eyleminin "nitelikli güveni kötüye kullanma" suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında yukarıdaki eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/12545, K. 2014/5261, 20 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama