Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/14875 K.2014/6002

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılanın Ümraniye Çekmeköy ilçesinde asma katlı depolu bir dükkanının olduğu, bu dükkanın satışı ile ilgili olarak sanık O.. D..'e vekaletname verdiği, O.. D..'in tapudaki satış işlemin de M. K. T.’a gayrimenkulü sattığı, satım bedeli olan 194.000 TL'yi O.. D..'e alıcı tarafından verdiği, O.. D..'in parayı yanında taşımak istemediğinden Y.. D..'e teslim ettiği, Yakup'un katılan Murat'a teslim etmek üzere parayı aldığı, ancak katılana vermediği iddia edilen olayda, sanık O.. D.. 'in soruşturma sırasında aldığı parayı Yakup'a verdiğine dair beyanları hususunda soyut iddia dışında delil elde edilemediğinden sanığın kendisini suçtan kurtarmaya yönelik beyanına itibar edilmeyerek üzerine atılı suçun subüt bulduğu anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı güveni kötüye kullanma suçunun suç tarihi itibariyle uzlaşmaya tabi bulunduğu halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaştırma işlemlerine başvurulmadan yargılamaya devamla, yazılı şekilde hüküm kurulması,