Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/1509 K.2013/20370

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılanın yanında çalışan sanığın, katılan tarafından kendisine tevdi edilen işyerine ait araç ve içindeki gıda ürünleri ile işyerinden ayrıldığı ve geri dönmediği, bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 155/2. maddesinde hapis cezasının yanında adli para cezası da öngörüldüğü halde, sadece hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 168. maddesindeki etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle gidermesi gerektiği, ayrıca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 27.05.2008 gün ve 2008/11-127-147 sayılı kararında açıklandığı üzere 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesi “pişmanlıktan kaynaklanan iade ve tazmini” esas aldığı, somut olayda ise, suça konu aracın katılan tarafından terk edilmiş bir vaziyette park halinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilerek;

sanık hakkında TCK'nın 168/4 maddesine göre indirim yapılmasının tatışılması gerektiğine yönelik bozma isteyen tebliğnamedeki görüşe, ayrıca; hükmün gerekçe kısmında katılanın zararının giderilmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi yasal ve yeterli olduğundan tebliğnamedeki 3 nolu görüşe iştirak edilmemiştir.