Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/15530 K.2014/7267

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin hüküm tarihinden sonra 16/01/2013 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçmiş olması gözetilerek; sanığın talebi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, çalıştığı katılan firmaya ait tahsil yaptığı satış paralarını değişik zamanlar içinde alıp katılan şirkete vermediği ve bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarihi ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,