KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/17029 E., 2014/9263 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık hakkında, belirlenen gün sayısı, paraya çevrilirken uygulama maddesi olarak TCK'nın 52/2.maddesi gösterilmemiş ise de, bu eksikliğin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüştür.
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Sanığın, katılanın da oturduğu Çay Apartmanı'nda 15.02.2007 tarihine kadar yöneticilik yaptığı, bu dönemde apartman adına başkasından aldığı Akbank Konya Şubesi'ne ait 30.07.2005 tarihli ve 1.100 TL bedelli çek ile bina asansörüne ait beş adet eski kapının satışından elde edilen 100 TL parayı, çekilen noter ihtarnamesine rağmen yeni yönetime teslim etmediği, bu para ve çeki kayıtlara işlemeyip uhdesinde tutmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık, katılan ve tanık beyanları, bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1.maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksiz ceza tayin edilmesindeki isabetsizlik aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/17029, K. 2014/9263, 12 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama