Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/17892 K.2014/4034

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Katılanların sanığı ...'da açtıkları kuyumcu dükkanı şubesinde kârdan pay alması şeklindeki anlaşma ile işe aldıkları, kendisine yüklü miktarda has altın teslim edilen sanığın hesaplaşma dönemi geldiğinde 11500 gr has altının hesabını veremediği, anılan miktarda altını uhdesine geçirdiği iddia olunan olayda, sanığın aşamalardaki beyanlarında, suça konu altının kendisine teslim edildiğini kabul ettiği ancak yurt dışına sattığı altının bedelinin borçlu tarafından ödenmemesi üzerine hesaplarda açığın oluştuğunu söylediği,

katılanların da kuyumcu dükkanının sanık tarafından kâr karşılığı işletildiğini kabul ettikleri, sanığın uzunca süredir bu şekilde kuyumcu dükkanını işlettiği gözetilerek, mahkemece sorunun katılanların bilgisi çerçevesinde doğan alışverişe dayalı veresiye verilen eşyanın bedelinin tahsil edilememesinden kaynaklandığı kabulü ile suç işleme kastı ile hareket ettiğine ilişkin aleyhine her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın beraatına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.