Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/18357 K.2013/18989

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; katılanın ...Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olarak görev yaptığı sırada, sanık ile kardeşinin Çocuk Şube Müdürlüğündeki bir işi nedeniyle tanışarak arkadaşlık kurdukları, bu arkadaşlıklarının sürdüğü dönemde sanığın çevresine katılanı eşi olarak tanıtıp, ekonomik durumunun kötü olduğunu, hastalığının bulunduğunu ve çocuğuna ilaç alabilmesi için para gerektiğini söyleyerek katılandan muhtelif zamanlarda toplam 2.000 TL para alarak haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

katılan ve sanığın belirtilen şekilde tanışmalarından sonra ilişkilerinin yaklaşık 6 yıl kadar devam ettiği, sanığın bu süre içerisinde çeşitli vesilelerle katılandan para istemesinin basit bir yalan olup, eylemin polis memuru olan katılanın denetim imkanını ortadan kaldıracak nitelikte hile boyutuna ulaşmadığı anlaşılmakla, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.