Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/1865 K.2013/20707

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, şikayetçinin işlettiği oto kiralama işyerinden 04.09.2006 tarihinde kiralamış olduğu aracı 06.09.2006 günü saat 21:00’da teslim etmesi gerekirken etmediği gibi, şikayetçinin kendisine ulaşmasını engellemek amacıyla telefonunu da kapattığı, aracın 13.09.2006 günü kolluk tarafından terk edilmiş vaziyette bulunduğu anlaşıldığından, eyleminin TCK’nın 155/1. maddesinde yer alan güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'da, önceki sistemde yer alan “Cezaların içtimaı” hükümlerine yer verilmediği gözetilmeden, sanığa verilen hapis cezasından çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,