Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/19994 K.2014/12853

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, bir telefon bayiinde satış elemanı olarak çalıştığı ve hat satmak için köy ve kasabalara gittiği, hat satmak için şikayetçinin kasabasına geldiğinde, şikayetçinin cep telefonunun bozuk olduğunu söylemesi üzerine tamir etme teklifinde bulunduğunu, şikayetçinin de bu teklifi kabul ederek cep telefonunu tamir etmesi için sanığa teslim ettiği ve bu iş için sanığa 30 TL para verdiği, ancak sanığın, cep telefonunu ve bu iş için aldığı parayı geri iade etmediği gibi, cep telefonunu üçüncü bir şahsa verdiği, bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, satış elemanı olduğu, köy ve kasabalara hat ve kontör satmak için görevlendirildiği, telefon tamiri görevi olmadığı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesi yerine yazılı şekilde aynı Kanun'un 155/2. maddesi gereğince uygulama yapılması,