Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/420 K.2013/14007

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Sanığın katılan firmadan satın aldığı iki kamyon için iki ayrı bankadan kredi kullandığı, katılan firmanın bankalara ayrı ayrı kamyonların trafik kaydı üzerine banka adına rehin ile satılamaz şerhi konulup ilgili evrakın ibraz edileceği ve süresinde bu işlemin yapılmaması halinde borcun muaccel hale gelip ilgili bankaya ödeneceğine dair taahhütname verdiği,

katılan firmanın taahhütname gereğini yerine getirmeksizin kamyonları sanığa trafik tescil ve rehin şerh işlemleri yapılmadan teslim ettiği olayda, sanığın kamyonları teslim alıp ortadan kaybolduğu iddia edilmiş ise de sanığın anonim şirket olup basiretli tacir konumundaki katılan firmayı aldatarak kamyonların teslimini sağladığına ilişkin dosya arasında delil bulunmaması da gözetildiğinde, mahkemenin sanığın beraatına karar vermesinde isabetsizlik görülmemiştir.