KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/6378 E., 2014/815 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2014
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.
Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;
Öze Konut Tatil Sitesinin yöneticiliğini yapan sanığın sitenin gelirlerini şahsi ihtiyaçları için harcayarak siteye zarar verdiği iddia olunan olayda, soruşturma ve kovuşturma safhasında alınan ve birbirini teyit eden bilirkişi raporlarında, genel kurulca site yönetimine Ankara'daki işlerin takibi için herhangi bir yetki verilmemiş olmasına ve kendi özel aracının yakıt masraflarının site yönetimi bütçesinden karşılanacağına dair bir genel kurul kararı olmamasına ve yapılan harcamaların site yönetiminin işleri için yapıldığının tam olarak belli olmamasına rağmen,
2005-2006 yıllarında 8 kez Ankara'ya gidip gelme yolcu bileti harcaması olan 375.00 TL ile aynı yıllarda motorin, benzin ve motor yağı harcaması olan 1.733.95 TL olmak üzere toplam 2.108,95 TL usulsüz harcama yaparak site yönetiminin zararına sebebiyet verdiğinin belirlenmesi karşısında, mahkemenin "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/6378, K. 2014/815, 22 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama