Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/7309 K.2014/619

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan

faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; ... otomotiv yetkilisi olan sanık ...’in, araç almak için kendilerine başvuran temyiz dışı ... ile birlikte şikâyetçi ... Oto Ticaret A.Ş’ye başvurarak araç satın almak istediklerini, 1.500,00 TL’sini nakit vereceklerini, geri kalan 23.500,00 TL için kredi kullanmak istediklerini belirttikleri, bu amaçla ... Sirkeci şubesinden 23.500,00 TL kredi kullanmak üzere başvuru yapıldığı, ayrıca sanığın sahte olarak düzenlemiş olduğu proforma faturada Kırmak Oto yerine kendi şirketi olan ... otomotivi alacaklı olarak göstererek ... aracılığıyla söz konusu paranın kendi hesabına yatırılmasını sağladığı anlaşıldığından, eyleminin dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan zarar kavramının, kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, suça konu faturanın sahte olarak düzenlenmesi şeklinde gerçekleşen eylemde;

sahtecilik suçu yönünden oluşmuş somut bir zarardan söz edilemeyeceği sabit ise de, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının subjektif koşullarından olan sanığın olumsuz kişiliğinin gerekçe olarak gösterilmiş olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanması gerektiğinden bahisle bozma yönünde görüş belirten tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.