KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/9241 E., 2014/3193 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Şubat 2014
- Tebliğname No
- 11 - 2010/30857
- Mahkemesi
- Mardin 1. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 03/11/2009
- Numarası
- 2007/26 (E) ve 2009/492 (K
- Suç
- Dolandırıcılık( Güveni kötüye kullanma
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.
Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Somut olayda. A.o.. Kiralama ticari ünvanlı işyerini çalıştıran katılanın, daha önce de iki kez kendisinden araç kiralayan ve sorun çıkarmayan ancak U..Ç.. kimlik bilgilerini ihtiva eden “sahte sürücü belgesini” kullanarak 27.01.2007 tarihinde iki günlüğüne .... plakalı otomobili kiralayan ve on gün geçmesine rağmen iade etmeyen sanığın eyleminin “dolandırıcılık” suçunu oluşturduğunun iddia olunması karşısında,
eyleminin sübutu halinde fiilin “kamu kurum ve kuruluşunun maddi varlıklarından olan sürücü belgesinin olayda kullanılması nedeniyle” 5237 sayılı TCK’nın 158/1—d maddesinde tanımlanan suça ilişkin delillerin takdir ve değerlendirilmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken Asliye Ceza Mahkemesince yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde esasa ilişkin hüküm kurulması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/9241, K. 2014/3193, 20 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama