Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/9822 K.2014/4162

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suça sürüklenen çocuğun, mağdurun işyerinde çırak olarak çalıştığı, mağdurun kredi kartı borcunu yatırması için kendisine verdiği 265,00 TL parayı alarak ortadan kaybolduğunun iddia edildiği somut olayda; mağdur ile suça sürüklenen çocuk arasındaki ilişkinin usta çırak ilişkisi olduğu,

bu kapsamda bir mesleğin öğretilmesini amaçlayan hizmet ilişkisi içerisinde suça sürüklenen çocuğa kredi kartı borcunun yatırılması için verilen paranın bir meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya olarak kabul edilemeyeceği gözetildiğinde eylemin soruşturması ve kovuşturması şikayete bağlı olan TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu,

mağdurun şikayetinden vazgeçtiği ve suça sürüklenen çocuğun da şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiği gerekçesi ile verilen düşme kararında bir isabetsizlik görülmemiş, bozma isteyen tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.