Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/1115 K.2014/8049

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; galericilik yapan sanığın, katılana ait aracı, bir müşterisine 15000 TL'ye satması konusunda katılan ile anlaştığı, katılanın da anlaşma üzerine noterden sanığa vekalet verdiği, sanığın, ödeyeceğini söylediği peşinatı ödeyememesi üzerine 15000 TL'lik senet düzenleyip katılana verdiği, senedin tanzim tarihinin 2003 olarak yazıldığı, sanığın borcu ödememesi üzerine; katılanın senedi icraya koyduğu, icra takibinin herhangi bir itiraz olmaksızın kesinleştiği, senedin tanzim tarihinin eski olmasının senedin geçerliliğine etki etmediği, ayrıca; sanığın bu yanlışlığı düzeltme yönünde katılana talepte bulunduğu, bu talebin katılan tarafından kabul edilmediği, icra takibinin de

herhangi bir itiraz olmaksızın kesinleşmiş olması gözönüne alındığında, suça konu olayda dolandırıcılık suçunun unsuru olan hile olarak kabul edilebilecek herhangi bir eylemin bulunmadığı, eylemin hukuki ihtilaf mahiyetinde bulunduğu gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.