Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/1343 K.2014/16283

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılan ... adına kayıtlı aracı kullanmak için eşi ...’dan aldığı, ...’un sanık ile ortak kömür işi yapmalarından dolayı aracı verdiği, aracın borç para karşılığında rehin olarak ... isimli şahsa sanık tarafından bırakıldığı, sanığın ...’in eşi olan ... tarafından kendisine ortak olduğu işte kullanması için emaneten bırakılan suça konu aracı, ... isimli kişiye borç para karşılığında rehin olarak bırakması veya satmasının TCK 155/1 maddesinde belirtilen zilyetliğin devir amacına aykırı bir işlem olduğu ve bu suretle sanığın üzerine atılı suçun subuta erdiği, anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,