KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/16143 E., 2014/5141 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
315 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Somut olayda; sanığın, ters yola girmesi nedeniyle katılanın uyarısı üzerine manevra yaptığı sırada kullandığı kamyonun arkasıyla katılanın aracının ön kısmına çarptığı ve yoluna devam ettiği bunun üzerine katılanın peşinden geldiğini görünce de çekiçle şikayetçinin aracına zarar verdiği bu şekilde mala zarar verme ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarını işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan tayin edilen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırım olan para cezasına çevrimesi sırasında; mala zarar verme suçundan hükmolunan gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddelerinin; eksik gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232. maddesine aykırı davranılması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/16143, K. 2014/5141, 19 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama