Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/22253 K.2016/302

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, dekorasyon işiyle uğraşan müştekinin işyerine giderek kendisini Şenel olarak tanıttığı, akabinde yeni bir ev aldığını, tadilat yapmak istediğini belirterek 10.000 TL karşılığında müştekiyle anlaşma yaptığı, müştekinin, malzeme alacak nakit parasının olmadığını, ancak arabasını satarsa işe başlayabileceğini söyleyince sanığın müştekiye ait aracı 4000 TL'ye alabileceğini beyan ettiği, müştekinin sanığın teklifini kabul etmesi üzerine 25.06.2008 günü aracın devir işlemleri yapmak için tanık Mehmet'in bürosuna gittikleri,

burada sanığın bankadan dekont alacağını belirterek müştekiden 1.500 TL para ile aracı alarak gittiği ve bir daha geri dönmeyerek dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, müşteki ile tanık ifadesi ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde aşadığa belirtilen bozma nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın tekerrüre esas başkaca mahkumiyeti bulunmasına karşın tekerrüre esas olmayan hükümlülüğünün tekerrüre esas alınarak sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,