Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/24351 K.2016/1201

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın şikayetçinin kardeşi olan tanık ....’in yanına giderek elinde ....’tan toptan aldığı içecekler olduğunu, bunları ucuz fiyata verebileceğini söylediği, tanığın da ihtiyacının olmadığı ancak kardeşi olan şikayetçinin alabileceğini belirterek şikayetçinin yanına gönderdiği, sanığın şikayetçiye ucuz fiyattan meşrubat verebileceğini belirtip anlaştıkları, şikayetçinin 2340 TL'nin 1340 TL’sini peşin olarak verdiği, geri kalanını ile mal tesliminden sonra vereceğini söylediği, sanığın malları getirmek için araç olup olmadığını sorduğu, şikayetçinin malları getirmesi hususunda arkadaşı olan tanık ....’tan yardım istediği,

tanık ....’ın sanıkla malları teslim almaya gittiği sırada sanığın bankadan para çekeceğini söyleyip tanıktan kendisini bankanın önünden almasını istediği, tanık ....’ın aracı alıp bankanın önüne geldiğinde sanığı bulamadığı olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,

2- TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı Kanunun 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "100 gün", “83 gün” ve “1660 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", “4 gün” ve "80 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi ve hüküm fıkrasında yer alan.