KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/3022 E., 2014/7498 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
23.09.2008 olan suç tarihinin iddianame ve gerekçeli karar başlığında 22.10.2009 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.
Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Ziraat Bankası'ndan emeklilik maaşını çekip, yolda yürüyen katılanın arkasından gelen sanığın, kendisini banka görevlisi olarak tanıtıp “teyze, sen bankadan çıktıktan sonra arkandan çağırıyorum, çağırıyorum duymuyorsun. Senin çektiğin maaşta bir hata oldu. Paranı eksik verdiler. Elindeki parayı ve hesap cüzdanını vermen halinde hataya düzeltecekler” diyerek hesap cüzdanı içerisindeki 395,00 TL maaşını alıp, “kimliğinin fotokopisini çektirip gel” deyip ortadan kaybolduğu somut olayda; sanığın inkara yönelik savunmasına rağmen dosya içerisinde bulunan fotoğraf teşhis tutanağı ile katılanın huzurdaki sanığı teşhis ettiğine yönelik beyanı karşısında dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/3022, K. 2014/7498, 17 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama