Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/3146 K.2013/4004

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen beraat hükmünün temyize konu olmadığının anlaşılması karşısında, mahkumiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanıkların hırsızlık amacıyla Melikgazi Belesiyesine ait fidanlık deposuna geldikleri, kapıdaki asma kilidi yanlarında getirdikleri demir kesme makası ile kestikleri sabit olmakla kamu malına zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.04.2008 gün ve 57/74 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5237 sayılı Yasa'nın 58.maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 1 Haziran 2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin herhangi bir önemi bulunmadığından yasal olmayan gerekçe ile sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklar hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53/1.c maddesinde belirtilen yoksunluklardan mahrum bırakılmasına karar verilmemiş ise de; infaz aşamasında nazara alınması mümkün görüldüğünden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanıkların tümü hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.04.2008 gün ve 57/74 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5237 sayılı Yasa'nın 58.maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 1 Haziran 2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin herhangi bir önemi bulunmadığından yasal olmayan gerekçe ile sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklar hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53/1.c maddesinde belirtilen yoksunluklardan mahrum bırakılmasına karar verilmemiş ise de; infaz aşamasında nazara alınması mümkün görüldüğünden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve diğer sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

1-Sanıkların, belediyeye ait depoda bulunan malzemelerden daha çoğunu alabilme olanakları varken yalnızca ihtiyaçları kadar ve değeri az olan eşyaları alıp almadıkları araştılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 145.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-Sanıkların, çalmış oldukları malzemelerden krokiyi iade etmeleri karşısında, kısmi iade nedeniyle şikayetçiden rızası bulunup bulunmadığı sorularak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4 maddesinin uygulama olanağının tartışılmaması,