Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/7210 K.2015/597

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılan şirkette muhasebecilik yaptığı sırada teslim aldığı defter ve belgeleri işten ayrıldıktan sonra katılan şirkete iade etmediği, kendisine çekilen ihtarnameye ve ilgili defter ve belgeleri nerde olduğunu araştırıp vereceğini söylemesine rağmen katılan şirketi sürekli oyalayıp teslimat yapmayarak hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın, katılan şirkete ait işyerinde çalıştığı ve hiçbir belgeyi kendi bürosuna götürmediği, ayrıca defter ve belgelerin nerede olduğunun sorulması üzerine de araştıracağını söylediği, kendisinde olduğunu söylemediği,

buna göre, sanığa defter ve belgelerin teslim edildiği ya da teslim edilip de iade edilmediğine dair hiçbir delil bulunmadığı dikkate alınarak sanığın mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanıklar lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,