KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2014/11683 E., 2015/23904 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme, hakaret, basit yaralama, tehdit
- Hüküm
- Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanığın tehdit, mala zarar verme, kasten yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümleri temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;
14.02.2011 tarih ve 27846 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6110 sayılı Kanun’un 8.maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir” (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.
Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava, daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın, daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalı, ayrıca görevli ceza dairesi belirlenirken, suçun ağırlaştırıcı nedenleri de göz önünde bulundurulmayacaktır.
Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılarak nitelendirmesi yapılan ve sevk maddeleri gösterilen silahla tehdit suçunun cezasının, TCK’nın 106/2-a. maddesinde iki yıldan beş yıla kadar hapis; mala zarar verme suçunun ise, aynı kanunun 151. maddesinde dört aydan üç yıla kadar hapis olduğu dikkate alındığında;
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2014/11683, K. 2015/23904, 20 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama