Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/19927 K.2017/9237

3-Sanıklar ... ve ... hakkında, TCK'nun 158/1-a,39, 43/1, 52/1-2, 52/4, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1-Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde;

Kendini hoca olarak tanıtan sanık ...'in takma sakalıyla, “.....'nin yanından geliyoruz, onunla konuşmak istemiyor musun, 1.500 TL para yatırman gerekiyor, ...... sana selam söyledi, bize bir pay yok mu” gibi sözleriyle dini şahıslardan bahsettiği ve diğer söylemleriyle bu sıfata uygun davranarak katılandan para istediği,

yine sanığın telefonla katılanı arayarak “biz istersek, eşin ölecek, evin yanacak, oğlun trafik kazası geçirecek, yuvan dağılacak, kurban keseceksin, deve keseceksin, bunun için 5.000 TL para göndermen lazım, bu parayı hazır et” demesi üzerine korkarak ağlamaya başlayan katılanın komşusundan 8 adet çeyrek altın alarak parasını 5.000 TL ye tamamladığı, bu parayı yine sanık ... adına .... postanesinden hesaba para yatırdığı, sanığın yine arayarak “senin için kestiğimiz deve kafasını kaldırmış, o kurban kabul olmadı, yeniden deve keseceğiz, 5.000 TL hazırla, yarın öğlene hesaba yatır” dediği,

müştekinin çevrede bulunan akraba ve komşulardan temin ettiği parayı hazırladığı, sanık ...’in “kurban parası, fakirin geçimi, sanık ...’ın hasta iki çocuğu için tedavi giderleri” gibi talepler adı altında çeşitli tarihlerde değişik miktarlarda para aldığı, bu suretle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yardım olarak para aldığına,dini istismarda bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... haklarında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizin incelenmesinde;

Sanıkların farklı tarihlerde birer defa olmak üzere katılan tarafından gönderilen para havalesini almak suretiyle suça yardım ettikleri gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ceza ölçü biriminin Türk Ceza Kanunun 61/6. maddesi hükmünde düzenlendiği; buna göre, "Hapis cezasının süresinin, gün, ay ve yıl olarak belirleneceği, bir gün 24 saat, bir ay 30 gün olduğu, yıl hesabının da resmi takvime göre hesap edileceğinin” belirtildiği,

buna göre sanık hakkında tayin olunan gün hapis ve adli para cezasının TCK nun 39 maddesi uyarınca 1/2 oranında indirimi sonucu 1 yıl 6 ay hapis ve 150 gün adli para cezasının, TCK 43 maddesince 1/2 oranında artırımı neticesinin 1 yıl 15 ay hapis ve 225 gün adli para cezası olacağı, TCK 62/1 maddesince indirimi neticesinin 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 187 gün adli para cezası olacağı ve adli para cezasının TCK 52/2 maddesi gereğince 3.740 TL olacağı gözetilmeden, sanıkların aleyhine olacak şekilde,

hükümde sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis ve 250 gün adli para cezası ve TCK 52/2 maddesi gereğince adli para cezasının çevrilmesi neticesinin 5000 TL olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarında ilgili kısımlarda TCK 43 maddesince artırımı sonrasında yer alan “ 3 yıl hapis 300 gün” “2 yıl 6 ay hapis 250 gün “ ve “5000 TL” ibarelerinin çıkartılarak yerine “1 yıl 15 ay hapis ve 225 gün” “1 yılı 10 ay hapis ve 187 gün” ile “3740 TL” yazılmak suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde ise;

Suça sürüklenen çocuk ...'nın dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçunu sanık babası .... ile birlikte değişik zamanlarda katılana karşı birden fazla kez suçu işlediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği takdirde ise, gerekçesinin kararda gösterilmesi zorunluluğuna uyulmaması,

Kabule göre de;

a-Tayin olunan gün hapis cezasının hesaplanmasında; TCK’nun 31/3 maddesince yapılan indirim sonucu 2 yıl 12 ay hapis cezasından TCK nun 62/1 maddesi uyarınca indirimi neticesinin 1 yıl 18 ay hapis cezası olarak hesaplanması yerine, suça sürüklenen çocuğun 5 gün aleyhine olacak şekilde, 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

b-Suça sürüklenen çocukların, suçun işlendiği tarihte 18 yaşını bitirmemiş bulunmalarına göre, 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesi gereğince hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,