KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2014/4311 E., 2015/22003 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Temyiz dışı sanık ... ile aynı mahallede yaşayan katılanların aralarında husumet bulunduğu, ilk başta temyiz dışı sanık ... ile katılan ... arasında kavga çıktığı, bu kavgaya daha sonra sanık ...'un da dahil olduğu, sanığın, katılanı alınan adli muayene raporundan anlaşıldığı üzere basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde kasten yaraladığı, ardından diğer katılan ...'nın evine giderek camlarını kırdığının iddia edildiği somut olayda; sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında olay yerine polislerden sonra gittiğini ve kavgaya karışmadığını beyan etmesi,
temyiz dışı sanık ...'un da savunmalarında ağabeyi olan sanığın olay yerine polislerden sonra geldiğini ve hiçbir şeye karışmadığını söylemesi ile olayı gören yada bilen kimsenin bulunmaması gözetildiğinde katılanların soyut iddiaları dışında sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilmediği gözetilerek beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2014/4311, K. 2015/22003, 5 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama