Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/3622 K.2016/446

Hükümlü hakkında verilen 09/06/2004 tarih ve 2001/1375 esas, 2004/837 sayılı mahkumiyet hükmünün kesinleşmesi üzerine C. savcılığının 26.10.2004 tarihli uyarlama talebi üzerine mahkemece evrak üzerinden yapılan uyarlama sonucu verilen ve temyiz yasa yoluna tabi olan 04/07/2005 tarihli ek karara sanık tarafından yapılan itiraz üzerine Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen 11/08/2005 gün ve 2005/1120 değişik iş sayılı kararının hukuken geçersiz olduğu anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair 17/11/2014 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, hükümlünün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5252 sayılı Kanun’un 9. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, usulüne uygun şekilde duruşma açılıp anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca da önceki mahkumiyet hükmü ile sonradan 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’un temel cezanın tayini ile bireyselleştirilmesine ilişkin tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hükmün belirlenmesi ve duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde dosya üzerinden karar verilmesi,