Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/6119 K.2018/3567

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen düşürülme kararı katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...'in serbest muhasebecilik yaptığı, diğer sanık ...’nun da onun yanında çalıştığı, sanıkların 1993 yılından bu yana katılan ...’in sahibi olduğu ... şirketinin muhasebe işlemlerini yürüttükleri, sigorta ve vergi borçlarını yatırdıkları, sanıkların 21.11.2008-01.02.2010 tarihleri arasında vergi, sigorta prim borçlarının ödenmesi için kendilerine verilen paraları ilgili kurumlara yatırmayıp mal edindikleri iddia olunan olayda; serbest Muhasebecilerin 3568 sayılı Serbest Muhasebeci ve Mali Müşavirlik Kanunu'nun 2/A maddesinde belirtilen görevler arasında “vergi borcunu yatırmak” gibi bir görevin olmadığı,

ayrıca Türkiye Serbest Muhasebeciler Mali Müşavirler ve Yeminli Mali Müşavirler Odaları Birliğinin Mecburi Meslek Kararları'na ilişkin 26.01.1996 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 1996/1 sayılı genelgesinin 1. maddesinde yer alan "meslek mensupları, müşteri adına üçüncü kişilere ödeme yapmak üzere her ne isim altında olursa olsun mali değerler alamazlar" şeklindeki hükmüne göre;

sanıkların, vergi ve SSK prim borcunu yatırmak üzere katılandan aldığı paraları kurumlara yatırmayarak özel işlerinde kullandığı kabul edilse dahi, eylemin şikayete ve uzlaştırmaya tabi olan 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu, katılanın paraların yatırılmadığını 01.02.2010 tarihinde öğrenmesine rağmen 5237 sayılı TCK 73/1 maddesinde düzenlenen altı aylık şikayet süresi geçmekle 11.04.2012 havale tarihli dilekçe ile Cumhuriyet Başsavcılığı’na şikayette bulunduğu,

altı aylık süre geçmekle yapılan şikayet sebebi ile davanın 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi gereği düşürülmesi gerekçesine dayanan mahkemenin kararında isabetsizlik bulunmamıştır.