KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2017/24453 E., 2020/4168 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Nitelikli dolandırıcılık
- Hüküm
- TCK’nın 158/1-f-son, 62/1, 52/2-4, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
335 kelime·2 dk okuma
Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın, internet ortamı üzerinden satılık deniz motoru ilanı verdiği, ilan üzerinden kendisine ulaşan katılanla satış konusunda anlaştıkları, satış bedelinin katılan tarafından hesabına gönderilmesine rağmen hesabından parayı çeken sanığın anlaşılan şekilde motoru katılana göndermediği ve bir daha katılan tarafından kendisine ulaşılamadığı iddia edilen somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı, dekont, ATM kamera görüntüleri ve diğer deliller doğrultusunda, sanığın katılana yönelik nitelikli dolandırıcılık suçuna ilişkin eylemi sabit gören mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde, adli para cezası belirlenirken, tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması suretiyle tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının eksik belirlendikten sonra, sanık hakkında doğrudan haksız elde olunan yararın iki katının esas alınması suretiyle fazla adli para cezası tayini,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2017/24453, K. 2020/4168, 2 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama