Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/24776 K.2019/9610

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın eyleminin internet cafe içinde gerçekleştirmesi karşısında eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK'nun 142/1-b maddesinde düzenlenen nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğuna dair tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın önceden tanıdığı müştekiye ait olan cep telefonunu internet kafede bulunduğu sırada ''birkaç mesaj atıp geri vereceğim'' diyerek müştekiden aldığı, müştekinin telefonunu geri istemesi üzerine sanığın müştekiyi oyalayarak cep telefonunu vermediği, daha sonra olay yerinden uzaklaştığı, bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 12/06/2012 tarih ve 2011/15-440 Esas, 2012/229 Karar sayılı ilamı gereğince, sanığın, mağdurun cep telefonunu kısa süreliğine görüşme yapmak üzere alıp iade etmemesi şeklindeki eyleminin, cep telefonunun zilyetliğinin devredilmemesi nedeniyle TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı ve 6763 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254 maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında yer alan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

2-TCK'nın 155/1. maddesinde hapis cezası ile birlikte adli para cezası da öngörülmüş olduğu halde, ayrıca adli para cezasına hükmedilmemesi,