Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/24812 K.2020/11301

Sanık hakkında parada sahtecilik (değişen suç vasfı ile dolandırıcılığa teşebbüs) suçundan İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05/12/2013 tarih ve 2012/312 E. 2013/489 K. sayılı ilamı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra beş yıllık denetim süresi içerisinde işlediği TCK’nın 245/1 maddesinde düzenlenen “başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama” suçundan dolayı İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 14/09/2015 tarih ve 2015/357 E. 2015/571 K. sayılı dosyasından verilen hükmün kesinleşmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nin

25/12/2015 tarih ve 2015/351 E. 2015/366 K. sayılı kararı ile açıklanan atılı suçtan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa’nın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34., 230. ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetime olanak verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi,

uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nın 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden 05/12/2013 günlü hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına dair karara atıfta bulunulmak suretiyle eksik inceleme ve değerlendirme ile gerekçesiz olarak karar verilmesi,