Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/294 K.2017/430

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun bir yakınının psikolojik rahatsızlığı nedeniyle, bu şekilde işlerle uğraştığını duyduğu sanığın yanına giderek yardım istediği, sanığın da bu rahatsızlığını giderebileceğini söyleyerek mağdurun inanmasını sağladıktan sonra, içinde her hangi bir yazı olmayan boş muska ve ne olduğu tespit edilemeyen bir ilaç şişesi içinde sıvı verdiği ve karşılığında da 525 TL para aldığı, sanığın bu surette mağdurun dini inanç ve duygularını istismar ederek haksız menfaat temin ettiği sanık savunması, mağdur ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, dini inanç ve duyguların istismarı suretiyle dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının alt sınırın üzerinde “60 gün” olarak tayin edilmesi,