Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/31824 K.2017/23252

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hazırlanan 05/11/2013 tarihli iddianame ile, “katılana ait iş yerinde muhasebe ve finans sorumlusu olarak çalışan sanığın, katılanın anlamasını zorlaştıracak şekilde, bilgisayar program ve kayıtlarında oynama yaparak çıkar sağladığı, eyleminin sıradan güveni kötüye kullanma suçunun unsurlarını oluşturan “zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunma” durumundan farklı olduğu, zira yanlış bilgi girilmesi nedeni ile hileli hareketlerle paranın maledildiği, bu nedenle sanığın eyleminin 158/1-f maddesinde düzenlenen “bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık” suçunu oluşturacağını, ancak iddianamenin iade kararının kesinleşmesi nedeni ile zorunluluktan Asliye Ceza Mahkemesi’ne dava açıldığının” belirtildiği,

Oysa ki iddianamenin iadesine ilişkin karara karşı yapılan itiraz sonucunda verilen karara karşı kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği, dolayısıyla TCK 158/1-f kapsamında kaldığı düşünülen ve iddia olunan eylem için Asliye Ceza Mahkemesi’ne dava açılmasında yasal bir zorunluluk olmadığı, kanun yararına bozma yolu ile bu hukuki uyuşmazlığın giderilebileceği, ancak Asliye Ceza Mahkemesi’nce açılan bu iddianamenin kabul edilmiş olması nedeniyle kanun yararına bozma yoluna bu aşamadan sonra gidilemeyeceği değerlendirilerek yapılan incelemede,

İddianame de belirtilen bu vasıflandırma ve anlatım karşısında, eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesinde düzenlenen “bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık” suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,