KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2017/33310 E., 2021/2487 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Mart 2021
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
- Hüküm
- TCK'nın 158/1-f-son, 52/2, 53/1-2-3. maddeleri gereği mahkumiyet
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın www.....com isimli internet sitesine 1995 model Şahin marka araç ilanı verdiği, ilanı görerek telefonla arayan katılana kendisini ...olarak tanıtarak aracın satışı konusunda 3.250 TL' ye anlaştıkları, katılana kendisine ait T.C numarasını söyleyerek bu parayı Ankara/Ulus postahanesine yatırmasını söylediği, katılanın 12/03/2012 tarihinde Ankara/Ulus postahanesine sanığın adına 3.250 TL'ye parayı yatırdığı ve sanığa yatırdığını bildirdiği, sanığın işlemleri başlatacağını söylediği, ancak katılan telefonla tekrar aradığında sanığa ulaşmadığı,
bu suretle sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda, sanık savunması, katılan beyanı, PTT tahsilat ödeme makbuzu, HTS kayıtları, tutanaklar ile tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.
5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken doğrudan adli para cezası olarak belirlenmesi, sonuç cezanın doğru hesaplanması karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2017/33310, K. 2021/2487, 8 Mart 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama