KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2017/3955 E., 2019/2434 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Mart 2019
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Nitelikli dolandırıcılık
- Hüküm
- TCK'nın 158/1-f-son, 62, 52 ve 53 maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma
Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın www.sahibinden.com isimli internet sitesinde cep telefonu satışı için verdiği ilanı gören katılanın, sanıkla internet üzerinden msn isimli sosyal iletişim ağı üzerinden irtibata geçtiği ve söz konusu telefonun satımı hususunda anlaştıkları, katılanın 430 TL parayı sanık tarafından bildirilen ve temyiz dışı sanık ... isimli şahsa ait hesaba göndermesine rağmen sanığa ulaşamadığı, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin edildiği olayda, sanık savunması, katılan, temyiz dışı sanık ve tanık beyanları ile dosya kapsamına göre mahkemenin mahkumiyet kararına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin TCK'nın 158/1-f-son maddesi gereğince temel ceza belirlenirken doğrudan haksız elde olunan yararın iki katının esas alınması suretiyle yazılı şekilde uygulama yapılması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2017/3955, K. 2019/2434, 19 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama